Anladım ki...

Uzun bir dönemdir evlerimizdeyiz. Bu sürede normal yaşamımızda hayata dair öğrenebileceğimizden daha fazla şeyler öğrendik. Bu sürede neleri fark etmişim, ne öğrenmişim diye  "anladım ki" diyerek başladığım cümlelerim:

Anladım ki dışarda özgürce dolaşmak ne büyük bir lütufmuş.

Anladım ki insan ne kadar yalnız kalmak istediğini söylese de tek başımıza hayat sürmek bir yerden sonra zor bir hal alıyormuş.

Anladım ki  anladım ki evdeki fincan takımının dostlarla oturulup içilmediğinde bir anlamı yokmuş.

Anladım ki insan çok aciz bir varlıkmış.  İğne ucundan yüzlerce kat küçük olan bir virüse karşı yaşam mücadelesini kaybedebiliyoruz.  Kendimizi güçlü sanmamız çok yersizmiş.

Anladım ki ulu çınarlarımızı günden güne kaybederken aynı zamanda kültürümüzün yapı taşlarını kaybediyoruz.  Atalarımız, kültürlerimiz yok oluyor. Geride kalanların kıymetini bilmemiz gerekir.

Anladım ki seyahat ederken kainattaki bütün varlıkların Allah'ın birer kelamı , birer yansıması olduğunu bilerek gezememek iç burkan bir ayrılıkmış.

Anladım ki çok fazla olumsuzluklara rağmen uzunca bir ömürde kısa bir mola verdik. Bu sayede belki normalde kıymetini bilemeyeceğimiz şeylerin önemini fark ettik. Sevginin, kucaklaşmanın doğada nefes almanın en kıymetli şeyler olduğunu öğrendik.  Kendimizi dinledik, ruhumuza kulak verdik.  ailemizle daha çok vakit geçirmemizi sağladı.