Zırhı paslanmış bir kahraman gibiyim \ Kalben

Yine bunaldığım zamanda yazının kapısını çalıyorum. Üzüntümü mutsuzluğumu yaşarken ikinci bir kişiye göstermekten çok korkarım. Bundandır ki yazı yamanın iç ferahlatmasıyla tanıştım. Nedendir pek bilmem üzüntümü paylaşmamam. Duygularım hakkında çok ketum biriyimdir. Sanırım her zaman insanlara gösterdiğim güçlü, pozitif imajım yüzünden olabilir. Şimdi isterim ki herkesten uzak bir köşeye çekilip saatlerce yatağıma gömülüp suratımı asmak istiyorum belkide ağlamak. Ama  işte tüm kadro aile buradayken bunlar pek mümkün değil. Aslında başkaları yapar yapar da dediğim gibi fark edilmesinden korkuyorum. Fark ederlerse bir sürü mutlu etme çabalarına girilecek, boşver taktığın şeye bak diyecekler belkide. Bunlar beni rahatlatan davranışlar değil. Sormayın neyse canın sıkıldı diye. Kendi kendime kafamda büyüttüğüm küçük burhanlarım. Birazdan kalkar, silkelenip kendime gelirim. Her zaman ki güçlü ben olarak.